Het kluuntochtje 14 augustus.
Gevaren door Jan de Boer. Coenraad Coster, Jentje Lautenbach en Dirk van Holk.
We verzamelen bij het clubhuis om 9 uur. Even omkleden en een half uurtje later varen we met een rustig gangetje richting Harlingen.
Lekker peddelend en voorral kletsend naderen we de Koningsbrug van Harlingen. Nog een klein stukje en dan voor de Tjerk Hiddes sluizen rechtsaf slaan. Wij gaan klunen!
Onder de brug door en daar ligt voor ons een groot ponton met een steiger erop; de brug wordt geschilderd. Gelukkig zijn we niet zo breed en hebben we nog net ruimte genoeg om er langs te varen.
Achter de witte kassen, helemaal bij de weg gaan we voor de eerste keer de kano uit. De kant is hier wat steil en er groeien veel prikplanten, oppassen dus.
Nu overdragen. We hebben drie karretjes, dus voor Jentje lopen we nog een keertje. Het leukste gedeelte van het tochtje begint hier.
Dan moeten we een geschikte instapplaats vinden en voelen met de peddel door het riet op zoek naar water, de sloot zal toch niet droog staan? Gelukkig er staat aan het begin wel een paar centimeter water en als we eindelijk in de kano zijn geklommen kunnen deze nog net drijven.
We kunnen hier alleen heel langzaam varen en de lekkere modderlucht komt naar boven (hier doen we het allemaal voor). Na honderd meter rechts de bocht om. Dat kost moeite, vooral bij Jentje die een lange kiel aan z’n mooie kano heeft.
Even verder is de vaart dichtgegroeid met riet, waar we niet omheen kunnen kijken. Uitstappen gaat ook niet dus dan maar door het riet heen varen. Jan geeft gas en we zien hem in het riet verdwijnen. Hij roept dat het wel lukt dus ook wij het riet in. Coenraad blijft steken en moet het opnieuw proberen. Het schiet niet op, maar we hebben wel een hoop lol. Even verderop moeten we de weg oversteken.
Coenraad en ik gaan bij de hoge en steile wal uit de kano (dit is lekker korter); Jen en Jan gaan door het weiland en moeten ook nog over een hek. Als de eerste kano bijna over het hek is getild, gaat het hek open. Het zat dus niet op slot, mazzel !!!
Eerst maar even pauze met een hapje en een drankje. Weer instappen, deze keer gewoon bij een balkje dus niet moeilijk. Maar wij weten dat er bij Wijnaldum nog een moeilijke sluis ligt. We varen er rustig heen.
Het lijkt op het eerste gezicht niet moeilijk over de roosters uit te stappen, maar er zitten scherpe punten op. Het (veiligste) is gewoon de steile oever van boerenland. We zijn met z’n vieren en helpen elkaar met uitstappen.
Nu weer erin, maar dat is andere koek. Een Himalaya start zou hier wel een “mart-start” kunnen worden. We wagen hier een instap ver uit de kant en dat gaat prima, we kunnen weer verder.
Het valt ons wel op dat dit overdragen veel tijd kost, maar dit waren dan ook de moeilijkste obstakels.
We varen weer verder de Sexbierumervaart door en komen restanten van een oude brug tegen. Ik vraag me wel eens af hoe die er vroeger uit heeft gezien en volgens mij is het één van de grootste uit die oude tijd, misschien wel de belangrijkste uit de omgeving.
We komen nu bij het monument van Franeker en daar pauzeren we wat langer om wat leuke verhalen van Jan aan te horen. Zoals gewoonlijk heeft Jan weer een meloen bij zich en die wordt vakkundig geslacht met een rambomesje. We krijgen natuurlijk allemaal een stuk en laten het ons goed smaken.
Nu weer op naar Franeker, instappen en door het riet klunen. Ze helpen mij graag het riet in, natuurlijk de verkeerde kant uit tot ik helemaal vast zit en dan smakelijk lachen. Wat moet je nu ook met zulke kwajongens, bedankt hoor.
We komen nu bij de overdracht door het fietstunneltje, maar waar kunnen we uitstappen? Even door het eendenkroos links een haakse sloot in en gewoon de kant op. Maar de kano kan niet dicht naast de kant, dit wordt weer een brede uitstap. Gauw de karretjes onder de kano. In het tunneltje probeer ik nog even mijn fluitje uit. Erg leuk voor de omstanders, ze waren gelijk eventjes doof.
Jan merkt op dat de ‘natuur’ hier wel heel mooi is. Jammer voor Jan want ze heeft alleen maar oog voor haar hondjes en loopt gewoon door.
Met nog maar een paar overdragingen in het vooruitzicht beginnen we elkaar een beetje uit te dagen; af en toe het riet insturen of bijna omduwen. Ja Coenraad was weer in zijn element, het was ook een beetje zijn laatste tochtje want hij gaat 6 maanden naar dat vreselijke ZWEDEN om te studeren (ja ja).
En dus kunnen we hem nog even een beetje plagen. Maar Coenraad is net iets sneller dan ik en duwt me om (bedankt Coenraad). Gelukkig komt Jentje mij even redden. Zo nu nog even naar het clubgebouw varen en snel douchen.
Dit was weer een heerlijk tochtje samen met mijn vrienden. Bedankt voor de gezelligheid en tot ziens maar weer.
Groetjes van tripletje