Kita Mampu ('wij kunnen het aan' in het Indonesisch)

De titel van het verhaal over de Friesland Gigant klinkt inderdaad erg opportunistisch, maar moest natuurlijk nog wel worden waargemaakt. Als beginnend kajakker streef ik ernaar om met alle aspecten van het kajakvaren kennis te maken, maar dan wel alles op zijn tijd zonder overhaasten. Na de zwembadcursus en diverse zeetochten, was de tijd rijp om aan een meerdaagse tocht te gaan deelnemen. De doorgewinterde kampeerders noemen het op pad gaan met de caravan geen kamperen, dus kon ik aannemen dat ik op dit gebied geen ervaring had. Ik realiseerde mij dat er dus het één en ander aangeschaft moest worden en om de juiste keus te maken, werden er bij Tjeerd Hofstra adviezen ingewonnen. Een middag winkelen bij PD-Outdoor in Dokkum leverde een hoeveelheid materiaal op, waarvan ik op dat moment dacht dat je die met de beste wil nooit in de kajak kwijt zou kunnen. Maar na een paar keren proefpakken was het resultaat dat alles benedendeks een plaatsje had gevonden, inclusief 2 dagen proviand op advies van Tjeerd.
Eindelijk was het dan maandagochtend en kon met de kajak op het dak, koers worden gezet naar Franeker naar het beginpunt van de tocht. De ontvangst met koffie van de jarige Klaas Westra viel zeer in de smaak.
Aanvankelijk hadden zich 15 liefhebbers voor de tocht opgegeven, maar het aantal deelnemers beperkte zich tot 12 personen.

Er werd gestart met regenjas aan, omdat er regelmatig buien vielen en de wind vrij stevig was. De tocht van 32 km via Makkum naar Stavoren verliep zonder problemen, waarbij tijdens enkele zware buien even beschutting werd gezocht onder een brug. In de jachthaven moest op een klein groenstrookje een plaats voor de tent worden gezocht en omdat ook het opzetten was geoefend, stond het geheel vrij vlot.

Het zelf bereide maal smaakte voortreffelijk en na de afwas, met een van een Duitse mevrouw geleend afwasmiddel, kon de jas aan want de temperatuur bereikte maar net de 11 graden.
Het slapen ging de eerste nacht niet zo best, omdat het “self inflating” matrasje in de verste verte niet lijkt op de matras thuis. Met alleen een tentdoekje lig je natuurlijk eigenlijk buiten, wat vooral merkbaar was aan de piepende, klotsende en klapperende geluiden van de schepen in de haven tijdens de stevige wind. Ook had men naast de haven een kerktoren neergezet waarvan de klok ieder half uur vlijtig liet weten hoe laat het was. Het tijdstip van opstaan kwam de volgende ochtend dan ook niet geheel onverwacht. Ontbijt en lunchpakket maken en de hele boel weer zodanig inpakken dat alles een plekje in de kajak kon vinden.
Voor wat betreft de snelheid van inpakken, moest ik het natuurlijk tegen de geoefende kampeerders afleggen en om mij extra te stimuleren lag iedereen ruim voor de vertrektijd al in het water demonstratief op het horloge te kijken. Maar, precies 1 minuut voor de geplande vertrektijd zat ik in de kajak de complimenten in ontvangst te nemen en nam mij voor in de loop van de week ook eens de eerste te zijn. Op dinsdag stond een tocht van 42 kilometer gepland bij droog weer en harde wind. Omdat de route ook over groot water ging, konden wij veel plezier aan de tocht beleven, omdat vooral op de Fluessen, de Grote Gaastmeer en de Oudegaasterbrekken de golven een aardig partijtje mee zouden spelen. Op de Fluessen was het een drukte van belang, omdat die dag de skûtsje wedstrijden werden gehouden. Onderweg kregen wij gezelschap van drie van mijn kajakmaten, die met ons meevoeren naar de jachthaven in Woudsend, waar het kamp werd opgeslagen. Helaas moest Jan ons hier om gezondheidsredenen verlaten. Opmerkelijk was dat men heel snel routine opbouwt bij het plaatsen van tent, douchen en voedselbereiding. Maar toch, ook bij geroutineerde mensen gaat wel eens iets mis: Thom ontdekte bij het betreden van de tent om te gaan slapen dat zijn slaapzak niet in de tent maar nog steeds in de kajak lag.

Woensdag, prachtig weer!!
Op het programma staat de tocht, via omwegen, van Woudsend naar Joure met een lengte van 37 km.
In zijn haast om als één van de eersten in de kajak te zitten, vergat Tjeerd er in te stappen en ging de kajak er alleen vandoor geheel gewend aan het rappe tempo van zijn baas. Gelukkig wist Theo het onstuimige voorwerp te temmen en bracht het weer terug naar de wal, waar Tjeerd alsnog plaats kon nemen.
Op de Langweerder Wielen werd plotseling de naam van de kajak van Ruth geroepen door een man in een motorboot die uit tegengestelde richting kwam. Omdat wij allemaal nieuwsgierig waren naar de betekenis en Ruth dit was vergeten, werd de man terug geroepen om uitleg te geven over de naam. Kita Mampu, de naam van de kajak van Ruth, is Indonesisch voor “Wij kunnen het aan”. In Joure aangekomen konden Jelle, Thom en Tjeerd het niet laten om in de vaart langs de aangemeerde plezierjachten even een paar baantjes te trekken. Het koelde wel af, maar vertrouwen dat men er schoon van werd, had men niet. Dus toch maar even douchen.
Opmerkelijk is dat het slapen in de tent in rap tempo beter wordt. De ene deskundige zegt dat het door het bier komt en de andere deskundige beweert dat je op het laatst zo moe wordt dat je zelfs op een rol prikkeldraad wel in slaap valt. Hoe het ook is, ik slaap goed, voel mij prima en vind het hele avontuur prachtig.
Op donderdag staat als eindbestemming Eernewoude op het programma. Onwillekeurig slaat het hart een tikje sneller, want ik kom nu dicht bij huis. Goede vrienden beweerden voor aanvang van de tocht, dat ik het maximaal twee dagen vol zou houden. Maar vandaag is de vierde dag en ik ben geenszins van plan op te houden en de kajak aan de wilgen te hangen ondanks de vijf prachtige blaren die mijn vingers sieren.
Als wij die ochtend over het Sneekermeer varen, is dit onwerkelijk glad zo ver als men kan waarnemen. Een onvergetelijke pracht!
Bij Grouw worden wij van achteren door een motorbootje met moeite ingehaald en aan boord wordt nogal veel kabaal gemaakt met rolfluiten. Als ik achterom kijk, blijken het zoon en schoondochters met mijn vier kleinkinderen te zijn. De drie oudsten, drie en vier jaar, staan in zwemvestjes aan de regeling hard blazend op de fluitjes en houden drie borden met daarop Hup Pake Hup omhoog.
De pleisterplaats op de camping in Eernewoude werd door verschillende familieleden van de groep benut om even een kijkje te nemen en indien nodig wat morele bijstand te verlenen.
Tjeerd en Thom demonstreerden aan het aanwezige publiek even hoe je een Eskimorol uitvoert en legden daarna uit dat je echt niet met de peddel op de bodem steunt om je op te richten.

De vijfde dag vandaag en op naar Vrouwenparochie met ondertussen negen blaren die ik aan het zicht onttrek met tape. Het is wederom prachtig weer en wij kunnen dan de verleiding ook niet weerstaan om op een terras aan de Potmarge in Leeuwarden een kop koffie met appelgebak te nuttigen. Net als wij dit lekkers zitten te verorberen, komt Annelies (mijn vrouw) langs op de fiets, op weg naar haar werk.
Door dit soort kleine toevalligheden wordt de prestatie van de tocht in een ander perspectief geplaatst dan de juiste is. Ik heb dus ook uitgelegd dat dit echt de eerste keer was dat we een terrasje pikten.
Omdat Ruth van over de Friese grens komt, werd besloten tot een rondvaart door de grachten onder aanvoering van Theo om al het stedelijke schoon langs de waterkant even te bekijken.
Omdat onze reputatie op het terras in Leeuwarden toch al een deuk had opgelopen, werd besloten om op het terras in Bartlehiem maar even een welverdiend (vonden wij zelf) flesje bier te nuttigen. Vlak voor de camping moest er nog even geklûnd worden, dat ons Friezen natuurlijk flitsend lukt. Zo flitsend dat sommigen met de Himalaya start hun weg vervolgden.
Vanavond geen potje koken, omdat de organisatie ons verraste met een compleet diner in Restaurant De Molen.
Zaterdag en dus mijn laatste kans om als eerste in de kajak te zitten. Het loopt allemaal gesmeerd en heb zelfs de tijd om mij te scheren. In tegenstelling tot sommige ander keren hoef ik alles maar één keer in te pakken, en alles glijdt op zijn plaats. De Wielen onder de Kajak en naar de waterkant, om als eerste van de kant te glijden.
Bij Wier moet nogmaals worden geklûnd, maar omdat wij de dag tevoren al hadden geoefend ging het prima. Er stond een zeer strakke westenwind, waardoor de afstand van Berlikum naar Franeker pal tegen de wind in moest worden gevaren. De laatste loodjes!!

In Franeker werden wij verwelkomd door familie en bekenden en toen de boot op de kant was gehesen konden wij terug zien op een prachtige week met gezellige mensen, een fraaie omgeving en een schat aan ervaringen rijker.

Durk van der Duim.