Op 5 mei haalt Johan Jorritsma mij , Dirk, op uit Mantgum. Hij heeft een Tom-Tom in de auto en dus we hoeven niet zo op de kaart en de afslagen te letten. We zijn maar met z’n tweeën.
Het is dan wel niet zo gezellig als met een grote groep, maar dit heeft ook z’n voordelen; geen kar achter de auto dus dat schiet lekker op want we hebben wel zo’n 500 km voor de boeg. Onderweg geniet ik van het uitzicht, van al dat mooie berglandschap met die leuke Duitse dorpjes. Als we aankomen in Hannoverschmünden is dat leuke plekje voor de tent van vorig jaar gelukkig nog vrij. Dit plekje ligt vlakbij de instapplaats. Snel even de tent opzetten en even een hapje en een drankje. Nu een startbewijs kopen en JJ ook nog een buskaart. Hij rijdt straks nog naar het eindpunt om de auto te stallen en gaat weer met de bus terug.
’s Avonds nog even een terrasje gepikt en een pizza gegeten bij de pizzeria. Die nacht lekker in de tent geslapen en om 5 uur opgestaan. Even eten en de tent afbreken en om kwart voor 6 liggen we in het water.
Er komen nog een man en een vrouw te snel met de kano bij het trappetje naar beneden, ik hoor iets kraken en daar zit de man met zijn voet omhoog. Z’n voet staat dwars op het been. Die kan zijn kanotocht wel vergeten. Er wordt al om hulp gebeld en wij, nog onder de indruk, gaan we van start. We zijn niet de enige vroege vogels op het water, het is al behoorlijk druk, het is lekker koel en we hebben er zin in. Er zijn ook een heleboel roeikano’s van 2, 4, 6, 8 en 10 persoons. Wel lachen want die lagen om de zoveel tijd stil voor pauzes en roeiwissels en dan haalden wij ze weer in.
We vervolgen onze weg al slingerend om de bergen. De eerste uren varen we door de mistbanken die in de dalen hangen. Als we eruit komen wordt het meteen al drukkend warm. Ik begin te twijfelen of ik wel genoeg water bij me heb, maar ik kan altijd nog bij het eerste controlepunt water halen. Wij zien de eersten al pauzeren. Wij besluiten om bij het 53 km punt Beveringen even bij te komen. Ik neem een lekker “tasje” met koffie en een pommes patat. We hebben een mooi uitzicht over de Weser, het is een komen en gaan. Nu alles op is gaan we weer snel op pad.
Na ongeveer 60 km vind ik het allemaal niet zo leuk meer en ik vaar een iets te snel tempo. Even overlegd met JJ. “Ja Dirk dat is nu een dipje” Zelfs mij kan dat overkomen. We besluiten wat langzamer te varen en ik knap weer helemaal op. We kunnen aan de paaltjes op de oever onze snelheid bepalen; we varen zo’n 12 km per uur. We besluiten weer een pauze te houden bij Holtsmünden maar daar liggen allemaal stenen en dus gaan we een paar km verder in een weiland zitten. Daar komt de spierpijn op, we zijn al een uurtje of 8 onderweg.
Als we verder varen valt het mij op dat het rustiger op het water wordt, er zijn niet zoveel over die de langste afstand varen. Ondertussen maak ik nog wat foto’s en bekijk de immens grote rotswanden waar een aantal mensen op zitten. De huizen ervoor zijn tegen de rotswand aangebouwd. Ik zie in de heuvels ook nog een paar ruïnes van grote uitkijkposten. Het is alsof je een beetje terug bent in de tijd; een schitterend gezicht.
Nu begin ik toch wel last te krijgen van mijn onderrug en de rest van de spieren. Jorritsma zegt ”Het is ook een hele grote tocht aan het begin van het seizoen, even doorbijten, nog maar 2 uurtjes peddelen”
Eerst nog maar wat eten tijdens een drijfpauze. De laatste kilometers nog even doorbijten en we zijn er bijna. Dan zien we de laatste brug, we zijn er. Even op onze beurt wachten, dan snel eruit. Er zijn toch mensen die helemaal kapot zijn van de pijn. De kano aan de kant, even uitpuffen en onze beloning in ontvangst nemen. Het is een handdoek met daarop een afbeelding van de Weser “Daar heb je tenminste wat aan Jorritsma, beter dan al dat eremetaal”. En nu lekker eten en drinken. Dat is hier bij deze kanovereniging wel in goede handen, alleen die vette worsten direct na het varen lokken mij niet zo. ’s Avonds heerlijk geslapen “Ja ik was bekaf”
Wakker geworden en ja hoor het regende. Gelukkig niet zo hard maar de tent was wel nat. Nou ja je kunt niet alles mee hebben. Gauw inpakken en wegwezen naar huis.
Dankzij de Tom Tom en Jorritsma waren we snel en veilig weer thuis.
Dirk van Holk